Paratüberküloz, Mycobacterium avium subsp. paratuberculosis (MAP) tarafından oluşturulan, sığırlarda ilerleyici ishal ve zayıflama ile karakterize, kronik, tedavi edilemeyen ve ekonomik açıdan önemli bir hastalıktır. Bu çalışmanın amacı, MAP-seropozitif sığırlarda dışkı kıvamı ve dışkı yapışkanlığını değerlendirmek ve bu parametrelerin klinik hastalık şiddeti ile ilişkisini incelemektir. Çalışmaya, ELISA ile doğrulanmış klinik paratüberküloz tanısı bulunan 20 Holştayn sığır (n=20) ile ELISA-negatif ve klinik olarak sağlıklı 10 Holştayn sığırdan oluşan kontrol grubu (n=10) dahil edildi. Başlangıçta, dışkı kıvamı ve dışkı yapışkanlığı aynı gözlemci tarafından basitleştirilmiş üç puanlı bir skorlama sistemi kullanılarak değerlendirildi. Kombine dışkı kıvamı ve yapışkanlık skorlarına göre MAP-seropozitif sığırlar hafif (n=10) ve orta–şiddetli (n=10) klinik gruplara ayrıldı. Daha sonra, hafif gruptan dört ve orta–şiddetli gruptan dört olmak üzere, kesime giden MAP-seropozitif sığırlardan elde edilen ileal doku örneklerinde histopatolojik inceleme gerçekleştirildi. Dışkı yapışkanlık skorları orta–şiddetli grupta hafif gruba kıyasla anlamlı derecede daha yüksek bulundu (2.10 vs. 1.00; p<0.001), buna karşın dışkı kıvamı skorları arasında istatistiksel farklılık gözlenmedi (2.00 vs. 1.40). Histopatolojik değerlendirmede klinik gruplar arasında villus uzunluğu, kript derinliği, goblet hücre sayısı ve inflamasyon skorları açısından değişkenlik saptanmış olmakla birlikte, bu bulgular klinik dışkı değişikliklerinin şiddeti ile paralellik göstermedi. Sonuç olarak, dışkı yapışkanlığı sığırlarda daha önce tanımlanmamış bir dışkı özelliği olup, bu çalışmada MAP-seropozitif hayvanlarda ilk kez değerlendirilmiştir. Artmış dışkı yapışkanlığının paratuberkülozlu sığırlarda klinik olarak fark edilebilir olabileceği ve rutin klinik değerlendirmede dışkı kıvamı değerlendirmesini tamamlayıcı bir parametre olarak kullanılabileceği düşünülmektedir.