Köpeklerde görülen bakteriyel deri enfeksiyonları sıklıkla stafilokoklarla ilişkilidir ve biyofilm oluşumu ile antimikrobiyal direncin (AMR) birlikteliği tedavi başarısını olumsuz etkileyebilmektedir. Bu çalışmada, deri lezyonu bulunan köpeklerden izole edilen S. aureus suşlarında biyofilm oluşturma kapasitesi, biyofilmle ilişkili icaA ve icaD genlerinin varlığı ve antimikrobiyal duyarlılık profilleri değerlendirildi. Bu amaçla 130 deri svabı kültüre edildi, S. aureus izolatları 23S rRNA PCR ile doğrulandı, biyofilm oluşumu mikrotitre plakta kristal viyole yöntemiyle ölçüldü. icaA ve icaD PCR ile araştırıldı ve antimikrobiyal duyarlılık CLSI kriterlerine göre disk difüzyon yöntemiyle belirlendi. 72 örnekte (%55.4) S. aureus saptandı. İzolatların çoğu biyofilm üreticisi olup %23.6'sı yüksek biyofilm oluşturan grup olarak sınıflandırıldı. Genel olarak izolatların %70.8'inde en az bir icaA veya icaD geni varlığı saptandı. icaA pozitifliği, yüksek biyofilm üreticilerinde düşük biyofilm üreticilerine kıyasla anlamlı derecede daha düşüktü (p=0.002). icaD ile biyofilm kategorisi arasında ise anlamlı bir ilişki bulunmadı. Çoklu ilaç direnci yaygındı (%56.9) ve yüksek biyofilm oluşturan izolatlarda amoksisilin-klavulanata duyarlı olmayanların oranı düşük biyofilm grubuna göre daha yüksekti (p=0.049). Elde edilen bulgular, köpek deri enfeksiyonlarına ait S. aureus izolatlarında biyofilmle ilişkili AMR yükünün belirgin olduğunu ve biyofilm fenotipi ile ica genotipi arasındaki ilişkinin kısmen ica bağımsız mekanizmaları da içeren karmaşık bir yapıda olabileceğini düşündürmektedir.