KÖPEKLERDE DENEYSEL TİBİA DEFEKTLERİNİN ONARIMINDA SİRKÜLER EKSTERNAL FİKSATÖRÜ KULLANILARAK YAPILAN KEMİK KAYDIRMA TEKNİĞİ UYGULAMASI

Bu çalışmada, köpeklerde sirküler eksternal fiksatör kullanılarak kemik kaydırma tekniği ile deneysel oluşturulan tibia defektlerinin onarımı yapıldı. Sonuçlar klinik, radyografik ve histopatolojik olarak değerlendirildi.

Değişik ırk, yaş ve cinsiyette 18 adet sokak köpeği kullanıldı. Sirküler eksternal fiksatörü yerleştirildikten sonra tibianın diyafizinden 20 mm’lik kemik parçası çıkarıldı. Kortikotomi, tibianın proksimal kranialinden periost korunarak yapıldı. Altı günlük bekleme periyodundan sonra kemik kaydırma işlemi 0.5 mm x 12saat oranında 20 gün süreyle uygulandı. Daha sonra yedi gün kompresyon-distraksiyon, 40 gün konsolidasyon ve 17 gün dinamizasyon uygulandı.

Olgular fiksatöre kolay uyum sağladılar. Yüzeysel pin yolu enfeksiyonu en yaygın komplikasyondu. Olgular ekstremitelerini postoperatif 2. haftada kısmen, 4. haftada tamamen kullandılar. Bacaklarda ilk 2 hafta ödem gözlendi. Sol ekstremitelerdeki kas atrofisi orta derece idi.

Distraksiyon aralığındaki ilk kollojen fibriller, distraksiyonun 2. haftasında ve yeni kemiğin distraksiyon yönünde organize olduğu görüldü. Bütün olgularda distraksiyon aralığı ve distal kaynama bölgeleri normal gelişim gösterdi. Üç olguda tam olmayan kortikotomi, üç olguda deviasyon ve iki olguda ise hedef bölgede kırık gözlendi.

Sirküler eksternal fiksatörü kullanarak yapılan kemik kaydırma tekniği ile tibianın diyafizer defektlerinin onarımı güvenle yapılabilmektedir.

In this study, bone transport technique using circular external fixator was used to repair experimentally induced tibial segmental defects in dogs. The results were evaluated on the basis of clinic, radiographic, and histopathologic findings.

Eighteen crossbred dogs of different races, ages and sexes were used. After fixator was inserted, 20 mm long bone segment was removed from the diaphysis of the tibia. Corticotomy was performed on the cranial aspect of the proximal tibia, preserving the periosteum. Following a six days latency period, bone transport was performed at a rate 0.5x12 mm/hours for 20 days, then compression-distraction, consolidation and dinamisation were performed for 7, 40 and 17 days, respectively.

The fixators were well tolerated by these cases. Superficial pin track infections were the most common complications. The cases used their extremities partialy in the second postoperatif weeks and then fully fourth weeks. Edema in legs were observed during first two weeks. The muscles of the left extremity was showed moderate sings of atrophy.

Collogen fibers in the distraction area were seen 2 ^th weeks after distraction and new bone are organized in the direction of the distraction. Bone development in the distraction areas and distal bone union was seen normally in all cases. It was observed in three cases incomplete corticotomy, in three cases deviation, and refracture in two cases in the distal bone region

Bone transport technique used circular external fixator can be satisfactorily used for the recontraction of large tibial defects in dogs.