KADMİYUMUN NEDEN OLDUĞU KARACİĞER VE BÖBREK HASARINA KARŞI ŞELATÖR MADDELERİN ETKİSİ

Çalışmada kadmiyumun neden olduğu karaciğer ve böbrek hasarı üzerine L-sistein, metiyonin, sodyum tiyosülfat ve kobalt klorürün etkileri araştırıldı. Araştırmada 30 adet tavşan kullanıldı. Tavşanlara deri altı yolla 20 μmol/kg kadmiyum klorür uygulandıktan sonra diğer maddeler ( L-sistein 5 mmol/kg, metiyonin 200 mg/kg, sodyum tiyosülfat 400 mg/kg ve kobalt klorür 20 mg/kg) periton içi uygulandı. Hayvanlar 24 saat sonra kesilerek karaciğer ve böbrek kadmiyum düzeyleri belirlendi ve bu organların histopatolojik incelemeleri yapıldı.

Sonuç olarak, kadmiyumla birlikte şelatör maddelerin uygulanmasının karaciğer kadmiyum düzeylerinin azalmasına ve böbrek kadmiyum düzeylerinin artmasına neden olduğu saptandı. Histopatolojik lezyonların şiddet ve dağılımı, karaciğer ve böbreklerdeki kadmiyum düzeyleri ile uyumlu bulundu.

In this study were investigated the effects of L-cysteine, methionine, sodium thiosulphate and cobalt chlorur against to liver and kidney damage to causes of cadmium chlorid. Thirty white New Zealend rabbits were divided in to 5 groups. They were injected ip with L-cysteine 5 mmol/kg, methionine 200 mg/kg, sodium thiosulphate 400 mg/kg, cobalt chlorur 20 mg/kg after sc administration of cadmium chlorur 20 μmol/kg. The animals were killed at 24 hour after experiment. Afterwards liver and kidney cadmium levels were determined and histopathological examinations were made.

In conclusion, cadmium levels were increased in kidney though they were decreased in the liver cadmium levels after administration of chelating agents with cadmium chlorid. The severity and distrubition of lesions were found to be consistent cadmium levels of these organs.